2008-11-27 16:41:02 nick: Andrzej Budzyk

Moja "dziecięca", świadoma edukacja prawna rozpoczęła się od lektury "Prawa na co dzień" encyklopedii podręcznej wydawnictwa Wiedza Powszechna publikowanej od 1961 roku i "Prawa geologicznego" ukazującego się w Wydawnictwach Geologicznych od 1964.
W świat doktryn politycznych wprowadzała mnie już praca Romana Tokarczuka przygotowana, kilkanaście lat później (1976.), przez Wydawnictwo Lubelskie w serii Klubu Książki "Człowiek - Świat - Polityka".
Kiedy po dekadzie wyszło "Wprowadzenie do komparatystki prawniczej" przegapiłem książkę i "towarzyszę" jej dopiero od drugiego wydania w 1994. Podziw i sympatia dla autora powodują, że piszę tę opinię przy czytaniu wydania dziewiątego.
Mój punkt widzenia jest odczuciem "nie prawnika" lecz ławnika i mediatora. Powoduje to, że nie zgadzam się z tezą, iż każdy prawnik ma jakieś szczególne umiejętności oraz kompetencje pojednawcze. Tylko dobrzy etyczni prawnicy mogą pełnić służbę wobec innych, a potrzebne zdolności do porozumiewania się "ukryte" są w wielu profesjach - zawodach.
Książka "Komparatystyka prawnicza" jest w moim przypadku wraz z dużo młodszą pracą Tokarczyka "Etyką prawniczą" (2004.) podstawowym narzędziem samorozwoju dostępnym dla praktyka. Razem publikacje stanowią pakiet wiedzy przydatny i zrozumiały "dla profana" - ciekawego samouka.
Największe moje zainteresowanie wzbudził rozdział siódmy: "Komparatystyka głównych kultur prawnych świata". Autor w sposób logiczny i przekonywujący rozwija tezę, iż kultura prawna jest składowym elementem kultury człowieka. Tokarczyk pisze:
[...] sens kultury określa to, co wytworzył człowiek, w odróżnieniu od tego , co powstało samo i należy do natury. Kulturowe wytwory człowieka o charakterze materialnym tworzą kulturę materialną, zwaną również cywilizacją, jego zaś wytwory duchowe kulturę duchową. Kultura oznacza więc kształtowanie się samego człowieka, który korzysta w tym celu ze swojego rozumu, woli i wolności.".
"Komparatystyka prawnicza" to książka mądra i piękna. Życzę więc czytelnikom by nie tylko czytali, ale spróbowali posłuchać autora podczas prezentacji książek lub w czasie zajęć ze słuchaczami. Roman Tokarczuk jest przykładem akademika, który udowadnia, że dzielenie się wiedzą może być kunsztem i przyjemnością