Tomasz Demendecki

Kierunki zmian regulacji doręczeń międzynarodowych w stosunkach między państwami członkowskimi UE – wybrane problemy

Doręczenie stanowi jedną z najważniejszych instytucji w procesie komunikacji pomiędzy uczestnikami postępowania oraz między nimi a sądem, warunkując skuteczność i szybkość rozpoznania określonej sprawy. Przez pojęcie to należy rozumieć sformalizowaną czynność urzędową przedsiębraną względem adresata doręczenia, przez którą wymienionemu podmiotowi zostaje (udostępniona) przekazana do wiadomości określona treść informacji.1 Reguły dotyczące doręczania są bardzo sformalizowane i szczegółowe, co wynika przede wszystkim z postulatu zabezpieczenia jego skuteczności (z jednoczesnym wyłączeniem dopuszczalności stosowania przymusu przy odbiorze pisma).

1. Por. Ch. Brenn, Europäischer Zivilprozess. Leitfaden für das grenzüberschreitende Verfahren in Österreich, Wiedeń 2005, s. 146, a także M. Sawczuk, O. Marcewicz, Doręczenia według k.p.c. (hasło) w: Wielka Encyklopedia Prawa, pod red. E. Smoktunowicza, Białystok–Warszawa 2000, s. 177.

---

Jacek Chlebny

Ochrona interesu publicznego a prawo cudzoziemca do pobytu w Polsce

Zasady wjazdu i pobytu cudzoziemców do Polski regulują dwie ustawy: z 13.06.2003 r. o cudzoziemcach1 oraz z 14.07.2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin.2 Prawo cudzoziemca do pobytu jest szeroko rozumiane przez autora, niezależnie od podstawy faktycznej i prawnej oraz zakresu przysługujących cudzoziemcowi dodatkowych uprawnień z nim związanych. W tym sensie prawo cudzoziemca do pobytu może być konsekwencją nie tylko wjazdu na podstawie wizy, czy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub na osiedlenie się, ale także udzielenia ochrony – na podstawie ustawy z 13.06.2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej3 lub przed wydaleniem wprost na podstawie Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.4 W pojęciu interesu publicznego zawierają się natomiast względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes RP.

---

Tomasz Lubas

Pojęcie należności celnej w prawie WE

Należność celna jest jednym z podstawowych pojęć prawa celnego Wspólnot Europejskich. Pomimo to wciąż brakuje opracowań teoretycznych poświęconych tej instytucji prawnej. Problem ten jest tym bardziej istotny, że większość ustaleń dokonanych w literaturze na gruncie polskiego k.c.1 jest już nieaktualna, co wynika wprost z odmienności definicji legalnej zawartej w tym akcie normatywnym od obecnie obowiązującej. Należność celna jest pojęciem normatywnym, dlatego też jej analiza jest możliwa wyłącznie na podstawie konkretnych rozwiązań prawnych. Z tego samego powodu nie jest możliwe ani odwoływanie się do poglądów wypracowanych przed akcesją Polski do WE, ani tym bardziej wypracowanie ogólnej, abstrakcyjnej definicji pojęcia należności celnej, prawdziwej w każdym istniejącym systemie prawnym. Na marginesie można jeszcze zauważyć, że również na gruncie k.c. istniały rozbieżności interpretacyjne dotyczące ustalenia zakresu pojęcia należności celnej, przede wszystkim zaś zaliczenia lub niezaliczenia do tego zakresu podatków.2

1. Ustawa z 9.01.1997 r. – Kodeks celny (DzU nr 23, poz. 117 ze zm.).
2. F. Prusak, Kodeks celny. Komentarz, Warszawa 2000, s. 42.